کناره گیری مصطفی مستور از دو جایزه دولتی

password:lastfalling

password:lastfalling

 - الله اکبر

 سنگ اول:

 نخستین برخورد ، نخستین قطرهای خون، خونی به رنگ پدران داروین (1) ،

نخستین باراست که لکه ی سرخ را می بینی ، در همان خرابه های پشت خانه،- جایی که توالت عمومی محله شده - می نشینی در حالی که زانوانت را با دو دستت در آغوش کشیده ای وسرت را میان پاهایت فرو برده ای ، اشک ها از چشمانت سرازیر می شوندهوا که تاریک می شود از خرابه بیرون می آیی و خدا خدا می کنی که کسی آنجا ندیده باشدت و پدر که تا حالابی شام  مانده باز نگوید : دیگه بزرگ شده ای طوله سگ  ،  می ری تو کوچه آخه چه کار!  ازداآشت یاد بگیر 1 سال همش ازت   بزرگتر ولی به جای بازی مثل مرد کار میکنه بعد تو ... 

 تشکهای هر 3 نفرتان را مثل هر شب  کنارهم انداخته بودی ، سلیمان هم مثل همیشه بین تو و پدر خوابیده ، منتظر می مانی  تا پدر خوابش ببرد ،اگر شرم و حیا اجازه ات دهد می خواهی از لکه ی سرخ برای سلیمان بگویی  ، از آن لکه ی خون ، از آن رازدرون . ولی صدای خرناس پدر که بلند می شود او هم خوابش برده ، با اینکه میدانی خواب سلیمان  سنگین است لبت را به گوشش می چسبانی وطوری که پدر نشنود آرام می گویی : سلیمان .

- الله اکبر

 سنگ دوم :

  ضربه ای کاری ، خورد شدن چند دندان در دهان ، درد خاموش ...

چادری سفید با گل های ریز بنفش که بیشتر شبیه آفتاب گردانند تا بنفشه ، به سر کرده ای .به ظاهر آرام ونجیب کنار مردی  نشسته ای که چندان او را نمی شناسی ، چند باری بیشتر ندیده بودیش ، یکبار زمانی که سینیه چای را مقابلش گرفته بودی و یکبار هم که برای خرید همین چادری که به سر داری همراهش بوده ای . چند دختر هم سن و سال خودت پارچه ای روی  سرت گرفته اند ویکی از آنها مدام دو کله قند را به هم می ساید ، به آنها توجهی نمی کنی به آدم های در اتاق که تعدادشان از بیست نفر بیشتر نیست و پچ پچ کنان زیر چشمی همدیگر را می پایند هم توجهی نداری ، بین آن همه اشیایی که در سفره ی   مقابلت گذاشته اند - آیینه ،  شمعدان ، قرآن ، شاخه نبات ، نقل ،غنچه و...- یک شئ چشمان تو را اسیر خود کرده و ذهن مواجت را سیل وار به جریان انداخته وآن آیینه است . از زمانی که به یاد داری آیینه تو را می خکوب خود می کرده و دردها و رویاهایت را از ژرفای وجودت به دنیای ذهنت منعکس می کرده و اینبارهم  کار خود را کرده است .آنقدر غرق در آیینه یا خود هستی که نمی فهمی عاقد 3 بار خطبه را خوانده ، بعد از تلنگری که به دستت وارد می شود وچشمان منتظر آدم های اتاق به تودرمیابی باید بگویی (( با ا جازه ی پدرم بله )) و می گویی .صدای کف زدن ها در اتاق می پیچد ، زنان هل می کشند و کودکی  چند باد کنک بنفش را می ترکاند .به پدر که نگاه می کنی برایت پیرتر جلوه می کند و به سلیمان که می نگری به یکباره دلت   برایش تنگ می شود ولی هر دو هم زمان لبخند می زنید و چه اندازه جای مادر خالیست . 

  - الله اکبر

   سنگ سوم :

 محکم وسخت ، دردآور ترین لحظه ها ، سر پوش خیس از خون و...

 خوابت نمی برد صورتت می سوزد انگار که صد ها سوزن در صورتت فرو رفته ، از تشک برمی خیزی چراغ را هم روشن  می کنی و به سراغ آیینه می روی  نه به گیسوان پریشانت اعتنا می کنی ، نه به لبان رنگ باخته ات ،ونه به چشمان بی فروغت. فقط مبهوت مانده ای به اثر 4 انگشت روی صورتت ، آیینه که در بندت می کند از زمان و مکان رها می شوی درد جسم دیگر  آزارت نمی دهد سوزن ها انگار از صورتت بیرون آمده و به روح و ذهنت فرو رفته اند .

  به خودت که می آیی ایستاده ای مقابله آیینه ، نمی دانی ساعت چند است ، گذشت زمان را احساس نکرده ای ، همیشه زمان برایت  بی اهمییت بوده و به جای انطباق خود با زمان ، زمان را با خود منطبق کرده ای . پاهایت خسته اند چراغ را خاموش می کنی و به  تشک بر می گردی .دراز که می کشی نور مهتاب از پنجره به روی چشم هایت می دود ،آنقدر خسته ای که نای برخاستن نداری تا  تا پرده ها را بکشی شاید هم از تاریکی هراسانی ، فقط به پهلو می چرخی تا نور مهتاب مستقیم به چشمانت نتابد ولی انگار کارسازنمی شود ،هنوز هم سنگینی نور بی فروغ مهتاب را از پشت  سر لمس می کنی و کلافه ای ، ناگهان سایه ای تنومند حایل نور مهتاب  می شود ، چشمانت باز است و می بینی که سایه جامه از تن برون می کند وانگار که در پشتت دراز کشیده باشد به یکباره محو می شوددو دست مردانه از پشت درآغوشت می گیرند احاطه ات که کردند عریانت می کنند وتو بی هیچ تحرکی ، ساکن مانده ای چند سالست که صامت و ساکن شده ای . نه ، در خویش فرو رفته ای آنقدر که حتی بر نمی گردی و به چشمانش حتی نیم نگاهی هم نمی اندازی .درد  می کشی ، درد می کشی  فریاد نمی زنی ، درد می کشی آه هم حتی نمی گویی ، در سکوت تاریک شب زیر نور کم فروغ مهتاب تنها   وتنها اشک  می ریزی بی آنکه بغزت را بترکانی و صورتت همچنان می سوزد .

  - الله اکبر

    سنگ چهارم : 

 بینی متلاشی ، سر گیجه ، تهوع

 چادر سیاه را به سر می کنی و کفش های غبار گرفته را به پا ، درب خانه را که قفل کردی7 پله را می شماری و با لا می روی به   به دعوای بچه ها در حیاط بی اعتنایی ، آفتاب که مستقیم به سرت می تابد تک درخت کنار حوض و بچه ها دورت می چرخند  و  دیدگانت تار و کدر می شوند . لبه ی حوض که می نشینی بلا فا صله متوجه سایه ای می شوی که ازپشت پرده ی پنجره ی بالا ی زیر زمین تو را می پاید ،  بی آنکه مستقم به سایه بنگری و بی آنکه آبی به رویت بزنی بر می خیزی و چادر را جلو می آوری .

  با گام های بلند و سریع از خانه خارج می شوی و بی آنکه به عابرین کوچه اعتنا یی کنی ایستاده در جوب قی می کنی .    حالت که جا آمد کوچه را تا انتها می روی  سرت را بالا می آوری و نگاهی گذرا به آسمان می اندازی ، آسمان صاف صاف است بی هیچ  ابری ، باران که نیاید قدم زدن هم  برایت کیفی ندارد . می ایستی  پای تابلویی که رویش نوشته ایستگاه اتوبوس ، صدای   موسیقیه تندی را می شنوی که به سرعت بلند و بلند تر می شود تا سرت را می چرخانی ماشین سفیدی که نه اسم ونه مدلش را  می دانی می کوبد روی ترمز ، موسیقی قطع و صدای ناشی از سایش لاستیکها با آسفالت در خیابان می پیچد ، شیشه ی کنار راننده  پایین می آید و پسری با موهای سیخ شده روی سرش می گوید : عزیزم ، در خدمت باشیم !

 چادرت را جلو می کشی و با احتیاط به سوی دیگر خیابان می روی و وارد پارک  می شوی، گام هایت را سریعتر بر می داری   تا  حرف های پسران جوان در پارک را نشنوی ، از پارک که خارج شدی خیابان طویلی را تا انتها می پیمایی از کنار دکه ای می گذری و  به یکباره بر می گردی و از همان دکه  مجله ی (( زن امروز )) را می خری . از چند خیابان باریک و خلوت که  گذشتی پاهایت  دیگر تیر می کشند ،  می روی داخل قنادی  . زل زده ای به کیک های تولد در یخچال ،  که به شکل موش قلب ، گیتار و ... هستند .

  - بفرمایید خانوم ، مدل های دیگه ای هم تو این مجله داریم.

  - شمع،شمع بنفش چی؟ دارید ؟

  از قنادی بیرون می آیی ،  حالت تهوع و استرس  مثل خوره به جسم و  روحت افتاده ، بعد از دقایقی که برایت مانند ساعت ها  می ماند به آزمایشگاه می رسی

   - مبارک باشه خانوم ؛ جواب آزمایش مثبت ، در مورد اسمش فکر کردین؟ 

   همین که می خواهی بگویی بنفشه لبانت می لرزند و  نفست از سینه بیرون نمی آید .

 - الله اکبر

   سنگ پنجم :

  سقوط سر بر گردن ، اغما ، فراموشی لحظه ای درد ها  و ...

                                                        7 مرحله تا زندگی زیبا

  اگر از آن دسته ار زن هایی هستید که با همسرتان زیاد جر و بحث می کنید یا اینکه مدت هاست  از زندگی مشترکتان لذت  نمی برید و مشکلات پیش پا افتاده یا حتی جدایی زییبایی های زندگی مشترکتان را کاسته ، حتما یکبار هم که شده به توصیه های زیر تو جه کنید

  1. نظام وفا می گوید: فراموشی سرپوش تمام قصه هاست ، پس شما هم قبل از هر کاری سر پوشی بر زندگی مشترکتان  بکشید و تمام مشکلات یا بد خلقی های همسرتان را فرا موش کنید.

  2. همیشه یادتان باشد که مرد ها در ظاهر خون سردند ولی در باطن شاید از شما هم احساسی تر باشند .

  3. یادتان نرود برای شروع دو باره نیازبه کمی گذشت هست

   7. وآخرین مرحله به زبان آوردن جمله ی جادیی (( دوست دارم )) است .    

 مجله ی  (( زن امروز )) را می بندی و نگا هی می اندازی  به ساعت روی دیوار . برمی گردی به آشپز خانه  و زیر خورشت  را  کم می کنی تا خوب جا بی افتد ، بعد از 2 سال بشقاب ها ی تخت گل دار را از کابینت بیرون می آوری  همان بشقاب هایی که سلیمان به عنوان تنها جهیزیه ات برایت خریده بود و حالا غبار خاکستری رنگی روی گل های آفتاب گردانش نشسته است .  ظرف ها را که می شویی با وسواس به خصوصی خشکشان می کنی دانه به دانه ، بشقاب به بشقاب ، گل برگ به گل برگ .

  ساعت که 7 می شود سفره را در اتاق زیر ساعت دیواری  پهن می کنی ، دور زاید تک تک لواش ها  را جدا می کنی  2 نمک دان در دو طرف سفره می گذاری ، سبزی خوردن را می ریزی دریک پیش دستی و تربچه ها را به شکل + قاچ می زنی ، دبه ی ماست را کج می کنی در کاسه ها ، برنج و خورشت را هم که می کشی  می روی سراغ کیفت و شمع بنفش را در می آوری و می گذاریش در یک نلبکی وسط سفره . شمع را که آتش زدی زل می زنی به شعله اش و زیر لب جمله ای را چند بار زمزمه کنان تکرار می کنی .

 در ب را که باز می کند سلام می گویی ، جوابی نمی دهد ، خسته نباشید می گویی و باز هم بی جواب می مانی .به دست شویی  می رود و بیرون که می آید قطره های آب از چانه و نک انگشتانش می چکد روی مو کت .

 - بفرما شام

  نگاهی به سفره می اندازد و

   جوابی نمی دهی  و می نشینید پای سفره ، قبل از اینکه اولین قاشق را در دهان بگذارد می گوید

  - امروز صب کدوم قبرستونی بودی ، صاب خونه می گه رفتی دیر اومدی

   همین که می خواهی بگویی آزمایشگاه ، لبانت می لرزند و نفست بالا نمی آید

   - چرا لال مونی گرفتی ، بت میگم کدوم گوری بودی ؟ باز رفتی سراغ داداش مافنگیت ؟ د بنال ...

  عربده که می کشد بغض گلویت را می فشارد نفست بالا نمی آید ، قاشق را پرت می کند در سفره و بلند که می شود کمر بندش  را از شلوار با قدرت بیرون می کشد . همین که دستش را بالا می برد بغضت می ترکد  و در حال زنجه موره کشیدن  جمله ی   جادویی را به زبان می آوری . یک لحظه آرام می شود کمر بند را پایین می آورد به چشمانش که نگاه می کنی به یکباره می افتد  به جانت .7 تازیانه شاید هم بیشتر ، نشمردیشان  ، اما می دانستی همیشه 7 ضربه ی اول دردآور است ضربه های بعدی به جسم نمی زند ،تحقیر وار  به روح می زند و به ذهن .

   - الله اکبر

   سنگ ششم :

  پلک ها با خون روی هم چسبیده ، لب های چاک خورده ، شکاف جمجمه

    خوابت نمی برد ، پشتت می سوزد و گرما هم آژارت می دهد .  صدای رعد   برق هر چند دقیقه یکبار  در گوشت نعره می کشد .صدای خرناسش که بلند می شود ملحفه را آرام کنار می زنی و بی صدا از تشک بر می خیزی . چادر مشکی ات را بر روی  بدن عریانت می اندازی و قبل از اینکه درب را باز کنی سرت را می چرخانی و زل می زنی به او که حالا دیگر صدای خرناسش   قطع شده است . ناگهان نور صاعقه ای در اتاق ساطع می شود وچند ثانیه بعد همزمان با صدای غرش آسمان درب را باز می کنی  و با پاهای عریان ، 7 پله ی باران خورده را بالا می روی ، با گام های بی صدا از کنارحوض نیمه پر رد می شوی .درب را باز می کنی وتا انتهای کوچه می دوی .

  عاشق بارانی و قدم زدن زیر آن ، اما بدون چتر . نخستین مرتبه است که کامل تنهایی ، همه جا تاریک است و زیر این باران  نه رهگذری هست و نه ماشینی . خودت هستی و خودت . بی آنکه نیازی باشد به دو طرف خیابان نگاهی بیاندازی می روی آن سوی خیابان داخل پارک . قطره های باران که به صورتت می خورد و باد هم که از بین چادر نیمه بازت در تن لختت می پیچد ذهنت را از تمامی هستی تهی می کند اما فقط برای لحظه ای کوتاه . به یکباره انگار که مطلبی یادت آمده باشد دستت را می کشی روی شکمت و چند قطره اشک از چشمانت می چکد روی سنگ فرش های پارک و  و زیر لب می گویی بنفشه .

 می نشینی روی نیم کت وسر پوش قصه را می اندازی دور ، به یاد می آوری و  به یاد می آوری ، تمام لحظات زندگی اتهمانند عکس هایی پر معنی از پیش دیدگانت می گذرند  . نخستین لکه ی خون در خرابه های پشت خانه ، همان لحظه ای که بعد ها دانستی آغازی برای زن بودنت بود و حالا آرزو می کنی که کاشکی هیچ وقت و هیچ وقت آن خون از تو بیرون نمی آمد . آیینه ، شمعدان ، قرآن ، شاخه نبات ، نقل ،غنچه ، آیینه و آیینه و... ، اثر 4 انگشت روی صورتت ،  - مبارک باشه خانوم ؛ جواب آزمایش مثبت ، در مورد اسمش فکر کردین؟ ،7 تازیانه شاید هم بیشتر ، تمام لحظه ها را از ذهنت می دوانی و اشک می ریزی .                    

  - سلام ، ببخشید نمی خواستم بترسونمتون . دیدم تنهایید ...

  - سلام  ، عیبی نداره 

  - الله اکبر

 سنگ هفتم :

   خلاص ، هر چند رقت انگیز

 گودالی برایت حفرکرده اند، عمیق .داخل گودال که می شوی پرش می کنند ، با خاک .حالا دیگر تا گردن در خاک فرو رفته ای . سرت را که بیرون از گودال مانده به زحمت اندکی  بالا می بری تا به آسمان نگاه کنی ،  لحظه ای بعد سرپوشی روی سرت می کشند وپیش دیدگانت آسمان آبی جای خود را به تاریکی می دهد . و آرزو می کنی  که همین چند سنگ اول خلا صت کند ولا اقل از 7 سنگ بیشتر طول نکشد .

  صدای فریاد های (( الله اکبر )) چند مرد در آسمان می پیچد و با هر تکبیر سنگی به سوی سرت پرتاب می شودوتو در زیر سرپوش  تاریک بی آنکه مرد ها را ببینی تکبیرها یشان را می شماری و سنگها یشان را که ذره ذره ، خلاصت می کند هر چند رقت انگیز .

  - الله اکبر

  سنگ هشتم

- الله اکبر

  سنگ نهم

                   و...